Waar onze dag begint

foto: Otto Jelsma

1. De beek in de ochtend

In de vroege ochtend hangt er een zachte nevel over het bos. De zon is nog maar net op en werpt haar eerste gouden stralen tussen de bladeren door. Het lijkt alsof het licht zelf fluistert. Bij de beek is het een komen en gaan van dieren. Dit is de plek waar alle bosbewoners samenkomen, om te drinken, te praten en het laatste nieuws te delen.
 
Raymond, een statige reebok met een glanzend gewei dat de ochtendzon vangt als zilver, staat vredig aan de oever. Hij neemt kleine slokken van het frisse water en spitst zijn oren naar de gesprekken om hem heen. De beek lijkt te luisteren, haar kabbelende stroom als achtergrondmuziek van het woud.
 
“Ik kom hier graag,” zegt Raymond tevreden. “Het is heerlijk om te horen wat er leeft in het bos. Laatst hoorde ik dat de familie Das weer jongen heeft, en dat de familie Vos nu last heeft van hun eigen streken.” Hij glimlacht, en een libel strijkt heel even op zijn gewei neer, alsof ze zijn woorden bekrachtigt.
 
Plots klinkt er een plons! Een eekhoorn is uit een boom geglibberd en in de beek gevallen. Kleine rimpels dansen over het oppervlak, en een paar vogels stijgen verschrikt op uit een struik.
 
“Wij vragen ons serieus af,” moppert een zwijn terwijl hij met zijn hoef in de modder pookt, “of die boomspringers dit expres doen of gewoon onhandig zijn. Ze kunnen gelukkig zwemmen, dus echt gevaar is er niet. Maar wij landlopers schrikken ons iedere keer een beukennootje!” Knorrend gaat hij verder: “Ik kan die boombewoners echt niet waarderen. Waarom lopen ze niet gewoon op de grond, net als wij?” Hij kijkt Raymond vragend aan, hopend op bevestiging vanuit zijn kant.
 
Raymond kijkt hem rustig aan, de ochtendzon glinstert in zijn ogen. “Geen idee,” zegt hij. “Ik kan vaak om ze lachen. Ieder dier heeft zijn eigen charme. Het is misschien alleen een kunst om het te zien.” Op dat moment waait er een bijna onmerkbare bries langs, die de bladeren doet fluisteren en een glinstering achterlaat op het water, alsof de beek zelf lacht.
 
Raymond lacht zachtjes mee en neemt nog een slok. De beek rimpelt vredig voort, alsof ze elk geheim van het bos kent. De ochtend ontwaakt langzaam verder, en voor Raymond is dit ‘beekmoment’ het mooiste moment van de dag, even midden in het leven van het bos, zonder haast, zonder zorgen. In de stilte lijkt het alsof iets onzichtbaars meeluistert,  iets wat ouder is dan woorden, en vriendelijk als mos.
 
2. Het koffiezetapparaat in de ochtend
 
Zoals de dieren samenkomen bij de beek, zo verzamelen ook mensen zich, bij koffiemachines, op pleinen, in parken en op digitale fora. Elk met hun eigen stem, hun eigen verhaal, hun eigen zorgen. Daar waar het bos luistert met fluisterende bladeren en kabbelend water, luisteren mensen met blikken, knikjes en stiltes tussen de woorden door.
 
De reebok die met kalme wijsheid spreekt, is als die ene collega of buur die niet veel zegt, maar wiens woorden blijven hangen als zonlicht op stil water. De eekhoorn die in de beek valt, doet denken aan wie zich vergist, struikelt of een fout maakt en hoe die kleine gebeurtenis plots als een rimpeling door de gemeenschap gaat. Sommigen schrikken, sommigen lachen, sommigen mopperen, net als het zwijn, die liever orde ziet dan chaos.
 
Maar zoals Raymond zegt dat elk dier zijn charme heeft, zo geldt dat ook voor mensen. De dromer, de planner, de kluns, de denker we lopen niet allemaal hetzelfde pad, maar we delen hetzelfde levenswater. En wie goed kijkt, ontdekt schoonheid in de verschillen. Soms, heel even, is er ook bij ons een moment; waarop alles stilvalt. Een zonnestraal op een bankje. Een kind dat lacht in een onbekende taal. Iemand die je onverwacht begrijpt. Dit zijn onze beekmomenten.

   Onze beekmomenten!

                                    Wanneer het lijkt alsof iets ouds en goeds met ons meeluistert,
                                    alsof de ziel van het leven zelf even ademhaalt tussen ons in.

---