Vertrouwen

foto: Evert-Jan Hamer

Op de Noord-Veluwe leeft een moederzwijn met haar biggetjes.
Overdag wroeten ze vrolijk in de aarde, op zoek naar wortels en insecten,
en ’s avonds kruipen de kleintjes dicht tegen de warme flank van hun moeder aan.
Maar wanneer de nacht valt en het bos tot rust komt, blijft moeders vaak nog even wakker.

Starend naar de sterrennacht komen haar gedachten tot leven.
“Zal dit bos er nog zijn als jullie groot zijn?”
fluisterde ze zacht, zodat haar jongen het niet kunnen horen.
"Of zullen de bomen verdwijnen, en zal het voedsel schaars worden?”

Moeders heeft verhalen gehoord van de oude uil,
die spreekt over velden en bossen waar dieren zijn verdreven door rumoer en strijd.
Over gebieden waar de grond trilt van lawaai en waar geen rust meer is.

Op een avond vraagt een van de biggetjes, dat niet kan slapen:
“Moeder, waarom kijk je zo droevig?”
Moederzwijn aarzelt even, maar antwoord:
“Ik vraag me af wat voor een wereld jullie zullen erven.
Zal er genoeg voedsel zijn, genoeg rust… of komt er gevaar, wat ik niet kan tegenhouden.”
Het biggetje denkt even na en zegt: 
“Maar vandaag was er genoeg eten. En jij bent bij ons. En we zijn veilig.”
Moeders glimlacht zwak. “Dat is waar.”

Net op dat moment strijkt de oude uil neer op een tak boven hen.
“Ik heb veel seizoenen gezien,” zei hij. “Er zijn tijden van onrust en tijden van vrede.
Geen enkele winter duurt eeuwig, maar ook geen enkele zomer.”

“Dus… wat moet ik doen?” vraagt  moederzwijn.
“Zorg goed voor wat er vandaag is,” antwoord de uil.
“Leer je jongen waar ze voedsel vinden, hoe ze gevaar herkennen, en hoe ze samen kunnen blijven.
Je kunt de toekomst niet voorspellen, maar je kunt jouw kinderen wel sterk maken.”

Moederzwijn kijkt naar haar slapende biggetjes. Ze ademt diep in en voelt de aarde onder zich... stevig en vertrouwd.
“Vandaag is er rust. Vandaag is er genoeg! ... En dat is waar het begint.”