Stip,Spot en Vlek op het grote zomerfeest

Foto's Karin Knap-Meijer

In het Stille Bos is het bijna zover. De lange dagen van de zomer zijn aangebroken en overal hangt een vrolijke spanning tussen de bomen. Het jaarlijkse Grote Zomerfeest komt eraan, een avond waarop de jonge dieren wat langer mogen opblijven en iedereen samenkomt op de grote open plek midden in het bos.

Tussen de varens en jonge eiken leven drie jonge damherten: Stip, Spot en Vlek. Hun bastgeweien beginnen net te groeien. Ze zijn nog jong, maar oud genoeg om zich echte bosherten te voelen. Waar andere herten graag rennen of stoeien, houden deze drie het meest van muziek. Dit laatste is nogal bijzonder in het Stille Bos. De meeste dieren genieten van rust en vogelgezang.

Maar Stip zingt wonderschoon, zo mooi, dat zelfs de uilen stil worden. Spot drumt op het ritme van het bos en Vlek speelt gitaar, wat nog geen enkel damhert ooit heeft gedaan. Al maanden oefenen ze elke avond. Terwijl de zon achter de bomen zakt, klinken hun melodieën tussen de stammen. Voor het Grote Zomerfeest hebben ze een speciaal lied geschreven over een jonge hinde die door het bos schrijdt alsof ze op de wind danst.

Op de avond van het feest is de open plek gevuld met dieren. De eekhoorns jongleren met eikeltjes, de haasjes springen vrolijk bokje over elkaar heen en de zwijnen houden een luidruchtige knorwedstrijd waar iedereen om moet lachen.
Langzaam verstomt het geroezemoes van het bos. Stip, Spot en Vlek stappen het houten podium op dat de bevers hebben gebouwd.

Spot drumt op het ritme van het bos. Vlek laat zijn hoeven dansen over de snaren van zijn gitaar en Stip zet de eerste noten van het lied in. Vol bewondering kijken de dieren naar de drie jonge damherten. "Zoiets hebben we nog nooit meegemaakt..." en "Ooooh..." fluistert men van alle kanten, nauwelijks harder dan het ritselen van de bladeren.
Dan klinkt hun lied als volgt:
​
De Zachte Hinde

Door het gras in ochtendlicht,
loopt zij stil, haast uit het zicht.
Fluwelen ogen, zacht en fijn,
alsof de sterren dichtbij zijn.

O zachte hinde, lief en teer,
je fluisterpasje raakt ons weer.
Je glimlach maakt het bos zo blij,
en zwakke knieën krijg ik erbij.

Tussen bloemen in het veld,
is geen schoonheid die het wint.
Zorgzaam, vriendelijk en zacht,
als de maan op zomeracht.

O zachte hinde, lief en teer,
je fluisterpasje raakt ons weer.
Je glimlach maakt het bos zo blij,
en zwakke knieën krijg ik erbij.

---

Als de laatste klanken tussen de bomen vervagen, rust er een wonderlijke stilte over de open plek. Zelfs de krekels lijken hun avondlied te staken om naar de laatste echo te luisteren die tussen de stammen danst. Geen blad ritselt, geen poot verroert zich; het Stille Bos houdt voor een ogenblik zijn adem in.

Dan breekt de betovering open. Een golf van vreugde stroomt over de open plek. Staarten zwiepen door de lucht, poten stampen op de grond en snavels klapperen van enthousiasme. De eekhoorns tjilpen uitbundig, de hazen piepen en trappelen van plezier, de zwijnen laten hun luidste "knor-knor!" horen en hoog in de bomen roepen de uilen hun warme "oehoe!". Zelfs de krekels vallen weer in met een vrolijk getjirp. Van alle kanten klinken stemmen, geluiden en kreten door elkaar heen, tot één groot boskoor van gejuich dat door de zomernacht galmt.

Stip, Spot en Vlek kijken elkaar stralend aan. Hun maanden van oefenen waren niet voor niets geweest. Die avond worden ze niet alleen de muzikanten van het Stille Bos genoemd, maar ook de sterren van het Grote Zomerfeest.

En nog lang nadat de maan hoog boven de bomen stond, neurieden de dieren overal in het bos het refrein van de Zachte Hinde. Zelfs de oude das, die normaal nooit zong, werd later die nacht zachtjes betrapt op:

"O zachte hinde, lief en teer..."