Ik ben blij met wie ik ben

foto: Anouschka Lageweg- Oosterveer

Wobbe is mijn naam en ik woon op de Veluwe, tussen de wortels van oude dennen en onder een zacht dak van mos.

Elke ochtend steek ik mijn neus uit mijn hol. De wereld ruikt naar natte aarde, gevallen naalden en verse grassprietjes. Voor mij is het bos enorm, maar ik ken elk paadje, elke schuilplek en elke struik waar de lekkerste zaadjes groeien.

Soms hoor ik zware voetstappen. Dan komt een edelhert voorbij. Zijn poten zijn zo lang dat hij bijna de lucht lijkt aan te raken. Ik kijk hem na en schud mijn kop.

Wat vermoeiend om zo groot te zijn, denk ik.

Als ik gevaar zie, duik ik gewoon onder een varenblad of tussen de wortels. Niemand ziet mij nog. Maar als je zo groot bent? Waar ik verdwijn tussen een handvol bladeren, blijft een edelhert zichtbaar als een boom die is gaan wandelen.

Ik ben tevreden met wat het bos mij geeft: een zaadje hier, een besje daar, en soms een mals worteltje als ik geluk heb. Meer heb ik niet nodig.
Toch begrijp ik sommige dieren niet. De vos, de uil, de marter... ze doen zo hun best om mij te vangen.
Waarom eigenlijk?

Dat is helemaal niet aardig. Bovendien liggen er overal verrukkelijke zaadjes en glanzende bessen. Als de zon erop schijnt, lijken ze wel kleine schatten van het bos. Waarom zou je achter een arme woelmuis aan zitten als de aarde zelf zoveel lekkers cadeau geeft?
Misschien zijn die grote dieren zo druk met jagen dat ze vergeten zijn hoe heerlijk een rijpe bes smaakt die warm is geworden in de middagzon. Ik hoef maar één hapje te nemen om gelukkig te zijn. Dat lijkt mij een veel eenvoudiger leven.

Ik kruip dieper tussen de wortels en glimlach in mezelf.

Misschien weten grote dieren gewoon niet hoe fijn het is om klein te zijn.
Ik pas door geheime gangetjes. Ik heb honderd verstopplaatsen. De aarde om me heen voelt als een warme deken. En als de avond valt en het bos stil wordt, zit ik veilig voor mijn hol en kijk ik naar de sterren tussen de bomen.
​
Dan denk ik: laat de grote dieren maar groot zijn.
Ik ben Wobbe de woelmuis, en ik zou met niemand willen ruilen.

---