De wachter van het bos (deel 2)

Vertical Divider

                                                                                                 foto: Otto Jelsma

De Spiegel van Siemo

Siemo kijkt op. Wat hoort hij daar? Hij blijft stilstaan en spitst zijn oren. Dan kruist zijn blik onbedoeld die van een jongen, hij is een jaar of tien.

"Het voelt als een spiegel..."

Siem, de jongen, staat als aan de grond genageld. Een rilling trekt door zijn hele lijf. Er ontstaat een soort staarwedstrijd tussen beiden, maar dan zonder ongemakkelijk gevoel. Gedachten en gevoelens lijken moeiteloos tussen hen heen en weer te stromen, onbewust, onbedoeld. Siem stamelt:
"Dit... dit heb ik nog nooit meegemaakt."
De ogen tegenover hem worden nog groter.
"Ik ook niet," antwoorden deze zacht, zonder dat Siemo, de ree, een woord zegt. Tijd en omgeving lossen op. Alleen het moment blijft bestaan.

Tot ineens een stem luid de stilte verbreekt:
"Siem, waar ben je?"

Alsof hij ontwaakt uit een droom, schudt Siem zijn hoofd. "Opa, ik ben hier! Ik kom eraan!"
Hij werpt nog één blik in de richting van de ree, of was het iets anders? Maar de ree is weg. Op de plek waar hij net stond, zweeft een bijna doorzichtig blad. In het blad is een spiraal te zien, als van een lichttekening.
"Ongelooflijk," fluistert Siem. Hij knippert met zijn ogen. Het blad vervaagt langzaam tot niets.
"Opa, ik kom eraan!," roept hij nog eens met een lichte trilling in zijn stem. Hij rent richting de stem van zijn opa.

Siem vertelt alles aan opa, die zwijgend luistert. Zijn ogen glanzen van herkenning.
"Dat blad," zegt opa uiteindelijk, "dat is bijzonder. Een blad staat symbool voor het bos zelf: levend, beschermend, verbonden met de aarde. En die spiraal... die staat voor het eeuwige ritme van de natuur: geboorte, leven, dood en wedergeboorte."
Siem wil iets zeggen, vol enthousiasme, maar opa gaat verder.
"Er is een oud verhaal dat al eeuwen wordt doorgegeven hier op de Veluwe. Het verhaal van Siemo en het belang van het bos voor iedereen. Naar hem ben jij stiekem vernoemd."
Siems mond valt open.
"Echt waar?"
Opa knikt.

"Er wordt gezegd dat wanneer een kind voor het eerst écht luistert naar de natuur, de natuur zich opent. En soms... laat ze je iets zien van wie je werkelijk bent. Misschien heb jij vandaag wel een glimp opgevangen van Siemo zelf. Of..."
Opa legt zijn hand op Siems schouder en kijkt hem met zachte ogen aan. 

                     "...misschien wordt het jouw taak om dat verhaal voort te zetten."

Siem kijkt omhoog naar de ruisende bomen. Alles lijkt ineens anders, alsof het bos zelf ademhaalt.

                           En diep vanbinnen weet Siem: dit is nog maar het begin.

---