Het stille offer van een moederhart

foto: Paul Klein

Er was eens een reemoeder die haar kalf alles gaf wat zij bezat.

Het beste gras,
het koelste water,
de veiligste schuilplaats.

Ze at minder zodat hij meer kon eten.
Ze sliep niet zodat hij kon rusten.
Ze droeg haar honger, haar wonden en haar angst in stilte.

Ze moedigde aan om te vallen en weer op te staan,
    wetend dat het soms pijn deed.
Ze kneep haar eigen dromen klein,
    om haar jong te laten groeien.
Ze beschermde met schildwachten van liefde,
    vaak onzichtbaar voor het kind.

Het kalf groeide sterk en trots.
​

Op een dag zei hij:
   "Je hebt me nooit naar de mooiste plekken gebracht.
    Je hebt me niet beschermd tegen alle stormen.
    Je had beter moeten zijn."

De woorden staken dieper dan een doorn.
Want de reemoeder wist: ik heb alles gegeven.
Maar het kalf zag en voelde het niet.

Het jong vertrok zonder om te kijken,
de reemoeder bleef alleen achter,
in het hoge, lege gras.

Het bos fluisterde zacht:
"Moeders geven, kinderen nemen.
Maar wie vergeet wat hij verliest,
draagt een leegte die groter is dan hij beseft."
Want geven gebeurt vaak stil en onzichtbaar,
maar is altijd onvervangbaar.
​
Wie dat vergeet, verliest meer
dan woorden ooit kunnen zeggen.

---