Het hart van de hertenkoningin

foto: Anouscka Lageweg- Oosterveer

​Er was eens, diep verborgen in het fluisterende woud op de Veluwe, een open plek waar het gras altijd zilverachtig glansde onder het maanlicht. Op deze plek, waar mensen nooit kwamen en de lucht trilde van oude magie, leefden de hoeders van het gewei. Hun leider werd niet gekozen door kracht alleen, maar door het hart van de Hertenkoningin.

In de late zomer, wanneer de groene bladeren steeds donkerder worden, de temperatuur afneemt en de sterren het licht scherper laten vallen, begint de "Tijdsparing" een magisch getij waarin het woud beslist en het lot van het hertenrijk zich vormt.

Twee edelherten, machtig en fier, zijn beide gevallen voor de Hertenkoningin Elira.

Elira is niet zomaar een hinde, haar vacht glinstert als dauw op ochtendsneeuw en haar ogen weerspiegelen het bos alsof het in haar ogen leeft. Haar naam Elira weerspiegelt haar karakter, elegant en zacht.

Het  eerste hert heet Thalan, een hert met een gewei als kronen van de oude bomen, kalm als het meer in de vroege ochtend. Hert nummer twee, Aroen genaamd, is wild als de wind en snel als schaduw tussen bladeren, zijn gewei als vurige takken in de herfststorm.

Op een mistige avond verschijnen zij beide op de Zilveren Weide, waar Elira hen opwacht bij de eeuwenoude Wilg der Wijsheid. Ze spreekt geen                 woord.  In haar blik ligt de keuze, maar niet vóór de strijd.

Het fluisterende woud eist een duel, niet van geweld, maar van inzicht.
Alleen wie de liefde kan ontleden tot haar stilste waarheid,
en haar naam vindt in wat onuitgesproken blijft,
zal het hart van Elira hart verdienen.

Thalan trekt zich terug in het Oerbos, waar het licht zich verstopt tussen mos en schors, en de tijd  inademt van bomen. Op deze plek legt hij zijn trots neer bij de wortelkluwen van een oude eik, en zwijgt. Niet om te luisteren met zijn oren, maar met zijn wezen. De bomen spreken, niet in woorden, maar in groeiringen en hars. En wat zij vertellen, kan alleen verstaan worden door wie niets hoeft te bezitten. Zo leert Thalan dat liefde geen jacht is, maar een thuiskomen in de stilte van een ander.

Aroen rent met de storm als metgezellin, springt over zingende beekjes en glijdt als een schaduw langs de maanverlichte velden. Hij zoekt raad bij de uilen, die wijsheid in de stilte bewaren, bij de raven, die de geheimen van het lot kennen, en bij het vuurlicht van de vossen, die dansen op de grens tussen wereld en wonder. Zij fluisteren hem toe dat ware liefde niet overwonnen wordt, maar begrepen en dat moed niet schuilt in het gewei, maar in het hart dat durft los te laten.

Zeven nachten had Thalan gezwegen onder oude takken, en zeven keer had hij geluisterd naar wat niet gezegd werd.
Zeven nachten had Aroen de grenzen van het woud doorbroken, en zeven keer had hij het vuur in zichzelf losgelaten.
Zeven nachten had de wind hun namen gedragen, door valleien en over met mos bedekte stenen.

Zeven keer had de maan hen gewogen, niet op kracht, maar op waarheid.
Zeven keer had de wind hun namen geroepen, niet om te roemen, maar om te herinneren.
Zeven keer had het woud hun voetstappen gevolgd, niet om te oordelen, maar om te verstaan.
Zeven keer had het vuur hun harten beproefd, niet op drift, maar op diepte.
Zeven keer had de stilte hun zielen gespiegeld, niet in echo, maar in essentie.
Zeven keer hadden de sterren naar hen geknipoogd, niet als lichtpunt, maar als getuige.
Zeven keer had de aarde hun gewicht gedragen, niet om hen te meten, maar om hen te kennen.

---

                                                                                                                                                                                              foto: foto: Anouscka Lageweg- Oosterveer

​Op de ochtend van de achtste dag staat Elira al te wachten bij de Wilg der Wijsheid.
Haar ogen zijn zo helder als dauw, haar houding stil als de zee vóór de storm.
Ze kijkt hen aan, de één als schaduw van stilte, de ander als echo van vuur.
Zacht als nevel, sterk als wortels, buigt zij langzaam haar hoofd.

Thalan spreekt: 'Jij bent Elira, zij de luistert naar de wortels van het woud.'
Aroen spreekt: :'Jij bent Elira, zij bij wie de wind stilvalt.'
Elira glimlacht.
“Jullie luisteren. Jullie begrijpen. Jullie zijn elk gegroeid, zoals bomen groeien: verschillend, maar met dezelfde wortels. Mijn hart kiest niet tussen strijders. Het kiest wie met het bos spreekt en zwijgt.”

Ze loopt naar Thalan, legde haar snuit zachtjes tegen zijn hals.
Aroen knikt, en zonder wroeging keert hij terug naar de diepten van het woud,
waar de wind hem verder draagt.

Zo wordt Thalan de Hertenkoning,
niet omdat hij strijdt,
maar omdat hij verstilt.
Niet omdat hij wint,
maar omdat hij begrijpt.
Hij kent de taal van wortels, het gewicht van stilte, en de kracht van het niet-bezitten.

Sindsdien vertellen de dieren van het Fluisterwoud het verhaal van de Zeven Nachten:
Zeven keer gewogen,
Zeven keer gezwegen,
Zeven keer geluisterd naar wat leeft onder blad en bast.

Zij fluisteren dat ware liefde zich niet laat bevechten, maar zich laat vinden:
- in een hart dat durft te wachten,
- in moed die los durft te laten,
- in de stilte waarin waarheid ademt.

Zo herinnert het bos, met elke vallende bladschaduw en elke opkomende maan,
dat wie werkelijk liefheeft, niet neemt , maar geeft en  ontvangt.

---