De wachter van het bos (Deel3)

                                                                                        Foto: Otto Jelsma

Het Fluisteren van het Woud

Die avond ligt de jonge Siem wakker in zijn bed. Buiten ritselt de wind door de bomen, alsof het bos zijn naam nog fluistert. Siem... Siemo...
Hij sluit zijn ogen, maar de blik van die ree — of wat het ook was — blijft op zijn netvlies branden. De spiraal in het blad draait langzaam rond in zijn gedachten.

De volgende ochtend staat hij vroeg op. Opa slaapt nog. Siem sluipt naar buiten met zijn laarzen en rugzak, alsof iets hem roept. De lucht is fris, en dauwdruppels glinsteren als kristallen op het gras.
Hij volgt het bospad waar hij gisteren liep. Alles lijkt stiller dan anders. Geen vogels, geen wind, alleen zijn eigen ademhaling en het zachte kraken van bladeren onder zijn voeten.

Plotseling hoort hij een zachte fluistering. Geen stem, maar een gevoel. Alsof het bos tegen hem praat, maar dan zonder woorden.
Siem stopt. Voor hem hangt opnieuw een blad in de lucht. Dit keer niet transparant, maar diep smaragdgroen met een gouden rand. De spiraal is er nog steeds, en draait langzaam achteruit.
"Gaat de tijd terug?" fluistert Siem.

Hij reikt ernaar met zijn hand, en voordat hij het aanraakt, dwarrelt het blad naar beneden en landt zachtjes op een open plek in het mos. Daar, in de zachte bodem, tekent zich een pad af van kleine lichtgevende paddenstoelen. Ze vormen een spiraal, precies zoals op het blad. Zonder te aarzelen volgt Siem het pad.
​
De bomen buigen zich licht over hem heen. Het bos lijkt te ademen. Hij voelt zich kalm, verbonden, alsof hij hier thuishoort. Aan het einde van het pad staat een oude boom, zo breed dat tien kinderen hem niet samen zouden kunnen omvatten. In de stam zit een opening. Niet donker of eng, maar warm en zacht gloeiend van binnenuit. Siem hurkt neer en gluurt naar binnen. Wat hij ziet, doet hem verstijven van verbazing.
Een kring van kinderen zit rondom een klein vuur. Ze lachen niet. Ze spreken niet. Maar hun ogen glanzen en zijn allemaal hetzelfde — als spiegels.
En midden in de kring staat Siemo... de ree van gisteren. Hij glimlacht naar Siem en wenkt hem met zijn kop..
"Welkom terug," zegt hij. "Je hebt geluisterd."

..Wordt vervolgd....

---