De wachter van het bos (deel 4)

​De Spiegelkinderen

Siem stapt voorzichtig de boomholte binnen. Het zachte licht omhult hem als een warme deken. De kinderen in de kring blijven hem aankijken. Hun ogen: helder, spiegelend; lijken recht door Siem heen te kijken. Siemo, nog steeds ree, of toch half iets anders, knikt de jongen bemoedigend toe.

"Deze kinderen," zegt Siemo zacht, "zijn Spiegelkinderen. Zij horen bij het woud, net als jij." Siem fronst, "Wat bedoel je?" Een meisje uit de kring, met glanzend zwart haar dat over haar schouders valt als een waterval, spreekt als eerst. Haar stem klinkt net zo mooi als het ruisen van bladeren: "Wij zijn de stemmen van het bos. Wij luisteren, wij herinneren. Ieder van ons hoorde ooit het fluisteren, net als jij." Een jongen voegt eraan toe: "Wij zijn niet verdwenen," zegt de jongen rustig. "Wij bewaken het bos. We zijn uitverkoren omdat we kunnen luisteren, écht luisteren. En daarom komen wij hier, steeds weer."

Siem kijkt met verbijstering rond en vraagt geschokt, terwijl hij met zijn ogen de uitgang zoekt: "Zijn jullie... verdwaald? Of... verdwenen kinderen?" 

---

Siemo schudt geruststellend zijn kop. "Niet verdwenen. Niet verloren. Ze zijn wachters geworden, beschermers van het oude woud. En nu is het jouw beurt om te kiezen.

Wat wil jij Siem?" 

De bladeren buiten de boom trillen zachtjes, alsof ze applaudisseren. "Wat moet ik doen?" vraagt Siem, onbedoeld hardop. Een ander kind reikt hem een blad aan. Het is zilverwit, met een spiraal erin." Luisteren. Kiezen. Herinneren," fluistert het kind. Dit blad heb ik eerder gezien denkt Siem, terwijl hij het blad aanpakt en stevig vasthoudt.

Plots hoort Siem opnieuw het bos, maar nu niet als een stem, maar als een koor. Zijn naam weerklinkt in het geritsel, de geur van bosgrond stijgt op, opeens daalt het licht in de boomholte,  het laat een schemering achter. Siem voelt het tot diep in zijn lijf, hij hoort thuis in het woud.

Maar is Siem klaar om een Wachter te worden?

Siem probeert de groep nogmaals rond te kijken, maar ziet niets meer door het betoverende halfduister. "Ik ga nu naar opa", meldt Siem en hij rent weg, de boom uit, zonder om te kijken, maar met het zilverkleurig blad vastberaden in zijn hand.

... Wordt vervolgd...

---

Voor wie een stukje achtergrondinformatie wil:
Hoe komen er gaten in bomen?
Een boomholte, ook wel dendrotelme genoemd, is een gat in de stam of tak van een boom. Zo’n holte ontstaat meestal als de boom op een plek beschadigd raakt. Veel dieren vinden een dendrotelme een fijne plek om in te slapen, te schuilen of een nestje te maken. Het is eigenlijk een huisje voor dieren, gemaakt door de boom zelf!

Soms verliest een boom vanzelf een onderste tak, bijvoorbeeld omdat die geen zonlicht meer krijgt. Op de plek waar de tak zat, blijft een wondje achter. Daar kan een gat ontstaan. Ook het weer helpt mee. Harde wind, regen, vorst, sneeuw, hitte of zelfs bliksem kunnen de boom beschadigen. Zo ontstaan er kleine wondjes in de bast. In die wondjes kruipen schimmels, bacteriën en kleine beestjes die hout eten. Zij maken het gat steeds groter. Daarna komen er dieren bij, zoals vogels of muizen, die het gat gebruiken om in te wonen of te schuilen. Zij graven het soms nog verder uit. Of zijn er nog meer mysterieuze manieren?

Er zijn eigenlijk best veel manieren waarop een boomholte kan ontstaan!

---