De val van Noctis

foto: Tirza

Noctis zit hoog in een oude eik. De nacht is helder. De maan hangt als een zilveren oog boven het bos. Onder hem ruist het leven. Muizen scharrelen tussen wortels. Een egel zoekt voedsel. De wind beweegt zacht door de bladeren.

Al zijn hele leven kijkt Noctis neer op deze wereld. Hij is een jager. Een heerser van de nacht. Zijn vleugels dragen hem geruisloos door de duisternis. Zijn ogen zien wat anderen missen. Zijn klauwen grijpen snel en zonder twijfel. Tenminste, dat denkt hij. Tot deze nacht.

Hij laat zich van zijn tak vallen. Zoals hij dat duizenden keren eerder heeft gedaan. Maar deze keer gebeurt er iets vreemds. Terwijl hij naar beneden glijdt, voelt hij plotseling geen vrijheid. Hij voelt val. De grond lijkt sneller dichterbij te komen dan ooit tevoren.

De wind klinkt anders.
Kouder.
Leeg.
Een gedachte dringt zich op.
Waarom val ik?
Noctis schrikt van zichzelf. 

---

 Nog nooit heeft hij die vraag gesteld.
Hij kijkt naar zijn vleugels.
Ze bewegen nauwelijks.
Ze vertrouwen op de lucht.
Maar wat als de lucht hem niet draagt?
Wat als zijn vleugels het begeven?
Wat als hij vandaag ontdekt dat vliegen eigenlijk altijd een wonder is geweest?
Zijn hart begint sneller te slaan.
Voor het eerst beseft hij hoe weinig er nodig is om alles kwijt te raken.
Een gebroken vleugel.
Een verkeerde beweging.
Een ongelukkige seconde.
Meer niet.

De aarde wacht beneden.
Stil.
Geduldig.
Onverschillig.
Wat als ik te pletter val?
De gedachte snijdt door hem heen.
En op dat moment denkt hij aan de muizen.
Aan de honderden muizen die hij tijdens zijn leven heeft gevangen.
Hij herinnert zich hoe ze spartelen wanneer hij hen optilt.
Hoe hun kleine hartjes razendsnel kloppen.

​Hoe hun pootjes naar de grond reiken terwijl die steeds verder verdwijnt.
Noctis voelt iets verschuiven in zichzelf.
Misschien voelen zij precies wat ik nu voel.
De angst.
De machteloosheid.
De onzekerheid.
Het besef dat je leven elk moment voorbij kan zijn.
Voor het eerst kijkt hij met hun ogen.
Hoe moet het voelen om plotseling uit je wereld te worden weggerukt?
Hoe moet het voelen wanneer je beseft dat je lot afhangt van een ander wezen?

       Zijn klauwen.
                 Zijn honger.
                           Zijn keuze.

Een vreemde pijn ontstaat in zijn borst.
Geen lichamelijke pijn.
Iets anders.
Empathie.

Hij denkt aan een jonge muis die hij gisteren nog heeft gevangen.
Misschien had die een nest.
Misschien wachtte er iemand op haar terugkomst.
Misschien wilde zij net zo graag leven als hij.
De gedachte laat hem niet meer los.

Terwijl hij blijft vallen, stelt hij zichzelf een nieuwe vraag.
Moet ik iets anders gaan eten?
Hij probeert zich voor te stellen hoe dat eruitziet.
  Bramen misschien.
  Bosbessen.
  Eikels.
  Noten.
  Paddenstoelen.

Het beeld van een uil die tussen struiken bessen plukt is zo absurd dat hij bijna moet lachen.
Zijn snavel is gemaakt voor vlees. Zijn klauwen zijn gemaakt voor de jacht. Zijn lichaam verlangt naar voedsel dat beweegt.
Toch blijft de vraag hangen. Waarom moet mijn leven afhankelijk zijn van de dood van een ander?
De wind antwoordt niet.

Maar de nacht lijkt hem iets anders te laten zien. Onder hem staat een eik. Die leeft van water en zonlicht.
In de aarde krioelen wormen die leven van gevallen bladeren. Een roodborstje eet de wormen.
Een vos eet soms het roodborstje. En wanneer de vos sterft, voedt zijn lichaam opnieuw de aarde.
Alles leeft van iets anders. Alles geeft uiteindelijk iets terug. Leven en dood zijn geen vijanden.

   Ze wandelen samen door de eeuwen heen.
                                                                                                       Altijd al.

Noctis voelt hoe zijn verzet langzaam verdwijnt.
Misschien is de natuur niet wreed.
Misschien is ze eerlijk.
Iedereen krijgt tijd.
Niemand krijgt eeuwigheid.

Hij beseft dat zijn fout niet is dat hij jaagt.
Zijn fout is dat hij nooit heeft stilgestaan bij wat hij neemt.
Dat hij vergat dat achter iedere prooi een volledig leven schuilgaat.
Een wereld.
Een verhaal.
Een verlangen om te blijven bestaan.
De grond komt nu gevaarlijk dichtbij. Maar vreemd genoeg voelt Noctis minder angst.
Hij voelt ontzag.
Voor de kwetsbaarheid van alles wat leeft.
Voor de moed die nodig is om iedere dag opnieuw wakker te worden terwijl niets zeker is.

      Voor de muis.
      Voor zichzelf.
      Voor het hele bos.
      Dan gebeurt het.

Op het laatste moment spreidt hij zijn vleugels. Met een krachtige slag grijpt de lucht hem vast. Zijn val verandert in vlucht.
Zijn angst verandert in stilte. Noctis stijgt op. Hoger en hoger. Onder hem glinstert het bos in het maanlicht.
Alles lijkt hetzelfde. Maar hij weet dat dat niet waar is. Het bos is niet veranderd. Hij wel.

Later die nacht ziet hij een muis tussen de wortels van een beuk. Automatisch spannen zijn spieren zich aan. Zijn instinct zegt dat hij moet duiken. Zijn maag zegt dat hij honger heeft. Maar hij wacht. Gewoon even.
​
    Hij kijkt naar het kleine dier.
    Hoe het snuffelt.
    Hoe het rent.
    Hoe het leeft alsof morgen vanzelfsprekend is.
    Zoals hij dat zelf ook altijd heeft gedaan.
    Dan begrijpt hij iets.

Empathie betekent niet dat hij ophoudt een uil te zijn.
Empathie betekent dat hij beseft wat zijn keuzes betekenen.
Dat hij de waarde kent van wat hij neemt.
Dat hij respect voelt voor ieder leven, juist omdat het eindig is.
De muis verdwijnt tussen de wortels.
Noctis kijkt haar na.

Daarna richt hij zijn blik op de sterren.
Hij voelt de lucht onder zijn vleugels.
Hij voelt zijn hart kloppen.
Hij voelt dat hij leeft.

... Terwijl hij verder vliegt door de nacht, weet hij één ding zeker.
   Iedere muis.
   Iedere boom.
   Iedere vos.
   Iedere mens.
   Iedere uil.
Ze vallen allemaal door de tijd.

Niemand weet wanneer de grond verschijnt.
Niemand weet hoeveel vleugelslagen er nog resten.
En juist daarom is iedere ademtocht bijzonder.
Iedere nacht kostbaar.
Iedere vlucht een wonder.

Noctis spreidt zijn vleugels verder uit. De maan verlicht zijn veren. En zonder angst vliegt hij de duisternis in. 
Niet als heerser van de nacht.
Maar als onderdeel ervan.​