De laatste dans van de bij

Foto:  Karin Knap-Meijer

​

---

Waar herinneringen bloeiden

Er was een wereld vóór de onze, waar geen bloemen groeiden, maar herinneringen wortel schoten.
Ze spraken niet in woorden, maar in geuren en kleuren verhalen vertellend.
De lucht hing er stil, alsof ze haar adem inhield.
Alleen het licht bewoog, als altijd net te snel, alsof het ergens aan probeerde te ontsnappen.

Daar, in een wand van brokkelsteen die zichzelf elke nacht herschiep,
zat een vogel die niet vloog maar verdween.
Men had hem willen noemen,
maar iedere naam gleed van de tong, als een vis uit natte handen.

Hij had geen nest, geen lied, geen vijand.
Alleen ogen als open vragen,
en een gloed over zijn verenkleed waarop  woorden ontglipten
zoals dromen bij het wakker worden.

Men noemde hem, bij gebrek aan beter, de Eter van Bijen.
Niet omdat hij at,
maar omdat bijen bij hem verdwenen
alsof ze zich ineens herinnerden dat ze elders thuishoorden.

Zijn komst bracht stilte waar eerst gezang was,
niet uit wreedheid,
maar alsof de wereld even haar stem inhield
om zich te spiegelen aan iets dat ze zelf vergeten was.

"Hij verscheen zelden, altijd als de tijd losliet."

Kinderen zagen hem soms in dromen
die hen zonder reden wakker maakten.
Ouderen zagen hem nooit, maar voelden zijn aanwezigheid,
als een geur uit de kindertijd, zomaar, ineens, en zonder herkomst.

En wie hem werkelijk waarnam, werkelijk dus, vergat iets van zichzelf, iets kleins.
Iets wat pas gemist werd, als het allang weg was.
Zoals een geur die je niet herkent tot hij verdwenen is,
of een egel die je soms ziet, niet omdat hij er niet was, maar omdat jij te luid leefde.

Hij leefde van zonlicht en scherpe observaties.
Niet uit honger, maar uit noodzaak
at hij bijen, wezens van evenwicht,
dragers van stuifmeel en stilte.

Elke bij die hij ving, droeg een gedachte in zich mee:
een vergeten belofte van samenwerking,
een geheim ritme tussen bloem en lucht,
een herinnering aan harmonie.

De Bijeneter kende de kwetsbaarheid van zijn prooi.
Hij nam nooit meer dan nodig was.
En vóór hij een bij inslikte, hield hij haar even tussen snavel en licht,
keek haar aan en vroeg in stilte:

"Draag jij iets dat de wereld vergeten is?"

In die dagen leefden mensen nog dichtbij de bloemen.
Maar iets verschoof.
Ze begonnen sneller te leven, sneller te spreken, sneller te vergeten.
Ze stapten over bloemen heen, trapten stuifmeel plat.

Mensen noemden dit vooruitgang.
De bijen dansten nog, maar hun dans werd niet meer gelezen.
Niemand wist nog waar nectar lag.
De zwermen werden kleiner,  de kleuren bleker.

De Bijeneter zweeg,
zijn blik scherper dan ooit, zijn buik leger dan ooit.
Onder hem scharrelde een egel, langs het afgevallen stuifmeel,
alsof hij zocht naar iets wat ook hij zich niet meer herinnerde.

Toen kwamen de mensen met maskers en plastic bloemen.
Ze zeiden:
"We hebben de bijen niet nodig.
We maken zelf geur,  zelf kleur, zelf leven."

Ze bouwden tuinen zonder insecten,
vele markten zonder seizoenen en noemden het efficiëntie.
En toch vroegen ze zich af
waarom hun dromen zo stil werden.

"Maar wat je weglaat uit het leven, komt op een dag terug in de stilte."

Op een dag vloog de Bijeneter op.
In zijn snavel hield hij de laatste bij van het seizoen,
de kleur van hoop,
trillend van vergeten wijsheid.

Hij keek naar de mensen beneden en sprak:
"Jullie praten over het redden van wat sterft,
maar luisteren niet naar wat leeft."
En met een zachte zwaai van zijn vleugels, liet hij de bij gaan.

Sommigen zeggen dat sindsdien
de bij weer danst in dromen.
Anderen fluisteren dat de Bijeneter nog leeft, niet als jager,
maar als herinnering.

Wanneer je hem ziet, kleurig en stil,
met een bij tussen zijn snavel,
denk dan niet aan wat hij eet,
maar aan wat jij laat uitsterven:

door haast,
door ruis,
door de waanzin om alles te maken
en niets meer te begrijpen.

"Want wie zichzelf tot schepper kroont, vergeet vaak dat hij eerst leerling was van de natuur."