De harde jager en de zachte danser

foto:  Anouschka Lageweg- Oosterveer

Een fabel over lucht, leven en overleven

Op een doodgewone zomerdag, ergens tussen de rietstengels langs de oever van een verborgen vijver, zat een oude roofvlieg op de uitkijk. Zijn borst was gehard van jaren jagen, zijn poten getekend van talloze keren dat zijn klauwen gegrepen hadden. In de verte zweefde iets lichts, blauws, en het lee te dansen.

Het was een waterjuffer. Jong, elegant, met vleugels als kristal en bewegingen als muziek. Ze gleed sierlijk langs de stengels, even rustend op een halm, dan weer verder, als een gedachte die weigert te blijven hangen.

De roofvlieg spande zijn poten.
“Waarom haast je je zo door het leven?” bromde hij, terwijl hij zich losmaakte van zijn schaduw en haar naderde.
De waterjuffer glimlachte, zonder angst. “Ik dans omdat ik leef. En ik leef omdat ik dans.”
De roofvlieg fronste. “Dansen voedt je niet. Dansen beschermt je niet. In mijn wereld telt alleen scherpte, snelheid en kracht. Iedere dag moet ik vechten om te blijven leven.”

De waterjuffer draaide langzaam om hem heen. “In mijn wereld telt lichtheid. Niet alles hoeft een strijd te zijn. Kijk naar de mensen daar achter het riet. Ook zij jagen en rusten, werken en dromen. Sommigen lijken op jou,  altijd op zoek naar meer, altijd alert. Anderen lijken op mij, ze zoeken schoonheid in het moment.”

De roofvlieg grijnsde scheef.
Maar alleen één van ons zal dit gesprek overleven.”
De waterjuffer zweeg.
Op dat moment, in een fractie van een seconde, sloeg het instinct toe. De roofvlieg greep haar in een dodelijke omhelzing. De wereld werd stil. Toch bleef haar laatste woord hangen in de warme lucht.
​“Misschien ben je niet sterk als je wint, maar als je even vergeet te vechten.”

Deze laatste zin bleef hem zijn hele leven bij.

Wie altijd jaagt, mist misschien het plezier van het zweven.
En wie altijd danst, kijkt af en toe waar de schaduw valt.

---