De eekhoorn met de gouden bal

Foto: Evert-Jan Hamer

​Lang geleden, in een groot koninkrijk vol groene bossen en hoge kastelen, woonde een kleine prins. Hij was vriendelijk, maar soms ook een beetje eigenwijs.

Op een zonnige middag speelde de prins in het paleistuin met zijn mooiste bezit: een schitterende gouden bal. Hij gooide de bal hoog de lucht in en ving hem telkens weer op. Maar plotseling ging het mis. De bal schoot uit zijn handen, vloog over een struik en bleef vastzitten tussen de hoogste takken van een oude eik.

"Oh nee!" riep de prins. "Hoe krijg ik mijn bal ooit terug?"
​
Terwijl hij verdrietig naar boven keek, hoorde hij geritsel tussen de bladeren. Een kleine, roodbruine eekhoorn verscheen op een tak. Haar zwarte oogjes glinsterden nieuwsgierig.

"Waarom kijk je zo verdrietig?" vroeg de eekhoorn.
"Mijn gouden bal zit vast in de boom," antwoordde de prins. "Ik kan er niet bij."
De eekhoorn keek omhoog en glimlachte.

"Ik kan hem voor je halen," zei ze. "Maar alleen als je mij daarna een kusje geeft."

​​De prins moest lachen. Een kusje aan een eekhoorn? Dat leek hem wel grappig.

​"Dat beloof ik," zei hij.

---

Behendig sprong de eekhoorn van tak naar tak. Binnen enkele ogenblikken had ze de gouden bal te pakken. Ze liet hem voorzichtig naar beneden vallen, precies in de armen van de prins.

"Bedankt!" riep hij blij.
​
Maar zodra hij de bal stevig vasthad, draaide hij zich om en rende zo hard hij kon naar het paleis.
"Wacht!" riep de eekhoorn. "Je bent je belofte vergeten!"

Maar de prins luisterde niet en verdween achter de paleispoort.
Die avond zat de prins samen met zijn vader, de koning, aan een rijk gevulde tafel. Er stonden schalen met fruit, brood en gebraden lekkernijen. Plotseling klonk er geklop op de grote deur van de eetzaal.
Klop, klop, klop.
Een bediende deed open. Tot ieders verbazing stapte daar de kleine eekhoorn naar binnen.
"Goedenavond," zei ze beleefd. "Ik ben gekomen voor het kusje dat de prins mij heeft beloofd."
De prins werd vuurrood.

"Die vieze eekhoorn krijgt helemaal geen kusje!" riep hij. De koning fronste zijn wenkbrauwen.
"Is het waar dat je haar een belofte hebt gedaan?" De prins keek naar zijn bord.
"Ja, vader." "Dan moet je die belofte nakomen," zei de koning streng. "Een prins houdt zich aan zijn woord."
Maar de prins schudde koppig zijn hoofd.

De koning dacht even na.
"Dan zal de eekhoorn jouw gast zijn totdat je leert je beloften na te komen. Ze eet met ons mee en slaapt vannacht in jouw kamer."
De prins vond dit verschrikkelijk. Toch durfde hij zijn vader niet tegen te spreken. Die avond zat de eekhoorn op een zachte stoel in zijn kamer. De prins liep mopperend heen en weer.

"Waarom blijf je niet gewoon in het bos?" vroeg hij.
"Omdat een belofte een belofte is," antwoordde de eekhoorn rustig.

Dagen gingen voorbij. De eekhoorn bleef vriendelijk, behulpzaam en vrolijk. Langzaam begon de prins haar steeds aardiger te vinden. Ze vertelde grappige verhalen over de dieren in het bos en maakte hem vaak aan het lachen. Op een avond keek de prins naar de eekhoorn en zuchtte.

"Misschien ben je eigenlijk best aardig."
"Dat zeg ik al de hele tijd," lachte de eekhoorn.
De prins glimlachte. Toen dacht hij aan zijn belofte.
"Goed dan," zei hij. "Je hebt gelijk. Ik heb mijn woord gegeven."
Hij boog zich voorover en gaf de eekhoorn een zacht kusje op haar neus.

Meteen vulde de kamer zich met een gouden licht. De muren schitterden alsof duizenden sterren tegelijk waren verschenen.
De prins sprong achteruit van verbazing. De kleine eekhoorn begon te veranderen. Haar staart verdween, haar pootjes werden handen en voeten, en haar bruine vacht veranderde in een prachtige jurk van goud en zilver. Toen het licht verdween, stond er geen eekhoorn meer.

Voor hem stond een bloedmooie prinses.

"Wie ben jij?" stamelde de prins.
De prinses glimlachte.
"Lang geleden werd ik betoverd door een boze tovenares. Overdag moest ik leven als een eekhoorn. Alleen een prins die zijn belofte nakwam en mij uit oprechte vriendschap een kus zou geven, kon de betovering verbreken."
De prins keek verbaasd maar blij.

"Dan ben ik blij dat ik eindelijk naar je heb geluisterd."

De volgende dag vierde het hele koninkrijk feest. De koning was trots op zijn zoon, die had geleerd hoe belangrijk eerlijkheid en trouw aan je woord zijn.

En de prins en de prinses werden de beste vrienden van de wereld. Samen speelden ze vaak met de gouden bal in de paleistuin, maar deze keer zorgden ze ervoor dat hij nooit meer in een boom terechtkwam.
​
En ze leefden nog lang en gelukkig.