Bijna Moederdag: tijd voor zelfzorg

Foto: Paul Klein

In de buurt van de Heidebloemplas leven verschillende roedels reeën en edelherten. Op de foto zie je Linde de hinde die net voor de vierde keer moeder is geworden. Haar dagen staan in het teken van zorgen, waken en liefhebben. Haar kalveren zijn het allerbelangrijkste in haar leven, maar elk jaar een jong krijgen en grootbrengen vraagt veel van haar. Toch weet haar kalf haar moederhart telkens opnieuw te verwarmen. Samen met haar soortgenoten staat ze vaak urenlang te kijken naar de speelse kleintjes. Hoe mooi het moederschap ook is, het voortdurende zorgen en waken kan ook uitputtend zijn.

Op een frisse ochtend, toen de dauw nog op de bladeren lag, voelde Linde de hinde dat ze even tijd voor zichzelf nodig had.
Haar vacht was stoffig, haar poten zwaar, en haar hoofd vol gedachten.
“Vandaag,” zei Linde zacht tegen zichzelf, “gun ik mezelf een moment van rust.”
Ze loopt naar een van de vennetjes vlakbij, verborgen voor velen,
maar vertrouwd voor haar, haar vriendinnen en een handvol oude dieren.
Het heldere bosmeertje ligt er bijna paradijselijk bij:
de laatste slierten ochtendmist lossen langzaam op tussen het gras, het mos en de kring van bomen,
met hier en daar een omgevallen stam die in stilte rust.
Het water glinstert, zacht en uitnodigend.

Voorzichtig zet Linde haar eerste stappen in het water.
Haar hoeven breken het stille oppervlak, haar slanke poten volgen,
tot het koele water haar langzaam omsluit en ze zich volledig laat dragen.
Het wast het stof van haar vacht,
maar ook iets diepers, alsof het haar zorgen zachtjes van haar af laat glijden,
meegenomen door een onzichtbare stroom.
Even sluit ze haar ogen.
Even bestaat er niets anders.
Geen dreiging, geen last, geen moeten,
alleen het fluisteren van het water langs haar lijf
en het eindeloze ruisen van de bomen,
die haar omringen als een ademende stilte.
“Wat ziet ze er rustig uit,” fluistert een van haar vriendinnen, die vanaf een afstandje toekijkt.
“Zelfs de sterkste moeder heeft soms rust nodig,” antwoord een oude bosmuis vanaf de oever.
Na een tijdje komt Linde weer uit het water.

Haar vacht glanst in het ochtendlicht, haar ogen stralen fris en haar stappen voelen licht en veerkrachtig.
De hinde schudt de laatste druppels van zich af en werpt nog één blik op het stille meertje.
‘Dank je,’ fluistert ze.
Als herboren, als in een nieuwe huid, loopt ze terug naar haar jong, dat haar meteen tegemoet rent.
Ze buigt zich naar hem toe, vervuld van nieuwe energie en zachte aandacht.
"Zelfzorg is zo belangrijk!" meld ze later aan haar vriendinnen, terwijl ze naar de dartelende jongen kijken.