|
2/24/2024 1 Comment Vlinders houden van zwammenFoto: Anouschka Lageweg-Oosterveer  Vlinders zijn er in de lente en de zomer, dat weet iedereen. De meer winterse variant is minder bekend. Dat zijn namelijk de echte zwamvlinders. Ze kletsen wat af met elkaar!
Tijdens de winter is er genoeg rust en gelegenheid om even bij te kletsen met familie en vrienden. Alle avonturen die in lente én zomer zijn beleefd worden met elkaar gedeeld en ook geregeld een beetje aangedikt. Maar dat vindt niemand erg. Een goed verhaal kan elke vlinder wel waarderen. Op een koude, druilerige dag ergens diep in een dennebos op de Veluwe, woont een groepje zwamvlinders bij elkaar. Als je goed luistert en je oor er vlakbij houdt, dan kun je de vlindertjes zachtjes horen fluisteren en hoor je gegiechel. Mensen met een zuiver hart kunnen ook werkelijk meeluisteren met wat er echt gezegd wordt. Fladder, onze jonge vlinder, heeft veel te vertellen over haar avonturen in de zomer: "Ik bleef bijna met mijn pootjes in een honingpot steken. Gelukkig viel de pot om door een aangevlogen bal en kon ik wegvliegen." Opa vlinder vertelt: "Ik heb afgelopen zomer urenlang op dezelfde bloem gezeten en heerlijk meegewiegd in de wind. Net een schommelbloem!", eindigt hij zijn verhaal grinnikend. Fladder reageert meteen met een grote gaap:: "Dat is toch saai opa?!" Opa glimlacht liefdevol naar zijn kleindochter: "Niet als je opa bent, Wacht maar tot jij ouder bent." Richard de jongvolwassen bink die deze lente voor het eerst zijn eigen gezin mag stichten, denkt er heel anders over en zucht diep: "Wat kunnen jullie toch zwammen zeg. Ben ik nu de enige die zich afvraagt hoe lang wij nog aan deze den vastzitten voordat we weer kunnen fladderen? Ik ben wel een beetje klaar met jullie verhalen" Zijn moeder kijkt hem boos aan: "Je hebt gewoon last van de lentekriebels. Laat ons toch genieten." Richard kijkt boos weg en voelt zich niet begrepen: "Het is inderdaad tijd dat ik mijn vleugels ga spreiden. Het leven is te kort om niet te genieten." Iedereen is er stil van. Opa zegt uiteindelijk: "We moeten inderdaad zoveel mogelijk van het leven genieten. Dit wordt ook van ons vlinders verwacht. Zeker van de dagvlinders onder ons. Wij vlinders staan symbool voor: transformatie. Wij passen ons altijd aan en kunnen een nieuwe vorm aannemen als dit nodig is. Hiermee zijn wij unieke wezens. Daarnaast schijnt onze ziel onsterfelijk te zijn." De jongste vlinder Fladder: "Wow, dan zijn wij echt heel bijzonder!" Er valt nu een langere stilte. In de verte klinkt gezang die langzaam richting het dennebos komt. Alle zwamvlinders luisteren in stilte. (De officiële naam van de zwamvlinders is: Dennenschelpzwam)
1 Comment
2/23/2024 3 Comments Het mysterie in de schemeringFoto: Anouschka Lageweg-Oosterveer  Een van de grootste kansen om in de natuur wild tegen te komen, is door in de schemering het bos in te gaan. Als je geluk hebt, tref je één of meerdere herten aan.
Sol: "Als damhert is het tegenwoordig veel veiliger om samen op te trekken, dat komt door de wolf. Sinds een paar jaar weer in ons land. Wij hadden tot voor zijn komst decennialang geen vijand, behalve de mens. natuurlijk De mens lust ons rauw, Van grote afstand worden we neergeschoten. Hier merken wij vaak niets van, totdat we het schot horen, dan zijn wij vaak kansloos. De wolf heeft een andere aanpak. We worden opgejaagd en moeten vervolgens rennen voor ons leven..." De hindes van het damhert leven na de paartijd met hun jongen in kleine groepjes, en de mannetjes in vrijgezellengroepjes. Sol: "Ik ben nogal op mijn vrijheid gesteld en geniet ervan in mijn eentje het bos te verkennen. Ssst... niet verder vertellen. Ik ben er stiekem even tussenuit geglipt. Kijk eens hoe mooi het licht door de ontwakende natuur straalt. Ik ben blij dat ik een damhert ben en niet een wolf of een mens. Wij leven dag en nacht in het bos en we eten gewoon blaadjes en takjes. Gelukkig hoeven wij niet te jagen. Het doden van wie dan ook lijkt mij zo erg. Dat past echt niet bij onze vredelievende aard. Wij leven graag in harmonie en vrede met alle bosbewoners. Soms praat ik wel eens met een jonge (nog speelse) wolf en stel hem dan voor om ook eens gras te eten of blaadjes. De wolf meldt dan meteen dat die dat echt niet lust. Sterker nog: hij probeert het niet eens!. Dat snappen wij op zich nog wel, want de wolf is geen vegetariër. En wij kunnen ons tegen de wolf nog wel wapenen door in groepjes te blijven.. De mens is, voor ons herten, juist een compleet raadsel. De mens kijkt graag naar ons, je wordt er soms verlegen van als hert. Maar diezelfde mens eet ons graag op, én lust ook blaadjes en andere groenten. De mens is én blijft voor ons dan ook het grote mysterie.!" |
AuthorMijn naam is Jacqueline Postma, ik vertel graag verhalen, verhalen met een boodschap, een moraal. Archives
Juli 2025
|
RSS-feed